வந்தே மாதரம் குறித்த ஒன்றிய அரசின் உத்தரவு....!

வந்தே மாதரம் குறித்த ஒன்றிய அரசின் உத்தரவு:

நாட்டின் மத ஒற்றுமையை சீர்குலைக்கும் செயல்....! 

மதசார்பற்ற நிலைப்பாட்டின் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல்.....!! 

 அரசியலமைப்பு ரீதியாக நியாயப்படுத்த முடியாது.....!!!

தி இந்து ஆங்கில நாளிதழில் வெளியான கட்டுரையில் கடும் விமர்சனம்..!!

"வந்தே மாதரம், அதன் ஆறு சரணங்கள் மற்றும் ஒரு தீர்க்கப்பட்ட கேள்வி"  என்ற தலைப்பில்  உச்சநீதிமன்றத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர் சஞ்சய் ஹெக்டே அவர்கள், தி இந்து ஆங்கில நாளிதழில் 13.02.2026 அன்று கட்டுரை ஒன்றை எழுதியுள்ளார். இந்த கட்டுரையில், வந்தே மாதரத்தின் முழு பதிப்பையும் கட்டாயமாக்கும் ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகத்தின் உத்தரவு, அரசியலமைப்பு ரீதியாக நியாயப்படுத்த முடியாதது என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.  தி இந்து ஆங்கில நாளிதழில் வெளியான கட்டுரையின் தமிழாக்கத்தை மணிச்சுடர் வாசகர்களுக்கு சிறப்புச் செய்தியாளர் எஸ்.ஏ.அப்துல் அஜீஸ் அவர்கள் இங்கு சுருக்கமாக தருகிறார். தி இந்து நாளிதழ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி இந்த கட்டுரை, மத சுதந்திர தன்மை குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது.

ஒன்றிய அரசு உத்தரவு :

ஜனவரி 28, 2026 அன்று ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகம் பிறப்பித்த உத்தரவு, அதிகாரப்பூர்வ விழாக்களில் வந்தே மாதரத்தின் ஆறு சரணங்களும் இசைக்கப்பட வேண்டும். அப்போது  விழாக்களில் பங்கேற்கும் அனைவரும் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. இது தேசபக்தியின் செயல் அல்ல. இது தேசிய பெருமையை அலங்கரிக்கும் அரசியலமைப்பு நாசவேலை. அது ஏன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, நாம் 1937க்குச் செல்ல வேண்டும். அரசியலமைப்பு சபை என்ன முடிவு செய்தது என்பதைப் பாருங்கள். மேலும் இதுதொடர்பாக கடந்த 1986ஆம் ஆண்டு, பிஜோ இம்மானுவேல் மற்றும் கேரள மாநிலம் இடையயான வழக்கில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய மைல்கல் தீர்ப்பை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு அழகிய வரலாறு :

அக்டோபர் 1937 இல், காங்கிரஸ் காரியக் குழு கல்கத்தாவில் (இப்போது கொல்கத்தா) கூடியது. சிலர் இப்போது கூறுவது போல் அங்கு நடந்தது சமாதானம் அல்ல. சர்தார் வல்லபாய் படேல் அதை ஆதரித்தபோது டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தார். மகாத்மா காந்தி சிறப்பு அழைப்பாளராக இருந்தார். தீர்மானம் ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது. "பாடலின் சில பகுதிகளுக்கு முஸ்லிம் தலைவர்கள் எழுப்பிய ஆட்சேபனைகளின் கருத்துகளை" அவர்கள் அங்கீகரித்தனர். மேலும் "தேசியக் கூட்டங்களில் தேசியப் பாடலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட முதல் இரண்டு சரணங்கள் மட்டும் எந்த வகையிலும் ஆட்சேபனைக்குரியவை அல்ல" என்று முடிவு செய்தனர்.

பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி இயற்றிய இந்த பாடலில், ஏகத்துவ நம்பிக்கைகளுடன் முரண்படும் வரிகள் (எடுத்துக்காட்டு: "த்வம் ஹி துர்கா") உள்ளன. இத்தகைய சூழ்நிலையில் முஸ்லிம் அரசு ஊழியர்கள், கிறிஸ்துவ பள்ளி ஆசிரியர், சீக்கிய மற்றும் புத்த மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லது மத நம்பிக்கை இல்லாதவர்களை வந்தே மாதரம் பாடல் பாடும்போது எழுந்து நிற்க வேண்டும் என கட்டாயப்படுத்துவது, நாட்டின் மத ஒற்றுமையை சீர்குலைக்கும் செயலாகும். மேலும் மதசார்பற்ற நிலைப்பாட்டின் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல் ஆகும். 

ஜனகன மன பாடலை இயற்றிய ரவீந்தரநாத் தாகூர் கூட, காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவின்படி, இரண்டு சரணங்கள் மட்டுமே பாடப்பட வேண்டும் என்பதை அங்கீகரித்தார். இதேபோன்று, நாட்டின் விடுதலைக்காக போராடிய அனைத்து அமைப்புகளும், இரண்டு சரணங்கள் மட்டும் இசைப்பட வேண்டும் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டன. இதன்மூலம் மற்றவர்களுடைய மத நம்பிக்கையை சீர்குலைக்க முடியாது என்றும் அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர். இது தனிப்பட்ட ஒருவர் எடுத்த முடிவு அல்ல. மாறாக இந்திய விடுதலைக்காக போராடிய அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து ஆலோசித்து ஒருமனதாக எடுத்த முடிவாகும். 

தேசிய கீதமும் தேசிய பாடலும் :

இதையடுத்து 1950 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 24ஆம் தேதி அன்றைய குடியரசுத் தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத் நாட்டின் தேசிய கீதமாக, ஜனகன மன பாடல் இருக்கும் என அறிவித்தர். மேலும், வந்தே மாதரம் பாடலுக்கும் மதிப்பு கொடுக்கப்படும் என்றும் தெரிவித்தார். இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால், அரசியலமைப்பு குழு இரண்டு சரணங்களை  மட்டுமே அங்கீகரித்து, வந்தே மாதரத்தை தேசிய பாடலாக ஏற்றுக் கொண்டது. 

அரசியலமைப்புச் சட்ட விதி 51ஏ நாட்டில் வாழும் அனைத்து குடிமக்களும், தேசிய கொடி ஏற்றும்போதும், தேசிய கீதம் பாடும்போது எழுந்து நிற்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறது. அதேநேரத்தில், தேசிய பாடல் பாடும்போது எழுந்து நிற்க வேண்டும் என அறிவுறுத்தவில்லை என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.  கடந்த 1976ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டு வரப்பட்ட 42வது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தத்தில் கூட, தேசிய கொடி மற்றும் தேசிய கீதம் குறித்து மட்டும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தேசிய பாடல் குறித்து எந்த திருத்தமும் செய்யப்படவில்லை. இத்தகைய முடிவுகள் ஒரே இரவில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் இல்லை. நன்கு ஆலோசித்து எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளாகும்.

 1971 ஆம் ஆண்டு தேசிய மரியாதைக்கு அவமதிப்புத் தடுப்புச் சட்டம், தேசிய கீதம், கொடி, அரசியலமைப்பைப் பாதுகாக்கிறது. இந்த சட்டத்தில் கூட வந்தே மாதரம் இடம்பெறவில்லை. வந்தே மாதரம் பாடும் போது எழுந்து நிற்காவிட்டால், சட்டப்பூர்வமான தண்டனை விதிக்கப்படும் என்ற விதி இல்லை.  அரசியலமைப்பு சட்டம் தேசிய கீதம் விவகாரத்தில் மதசார்பற்ற நிலையில் உறுதியாக இருக்கிறது. மத ரீதியான நிலைப்பாடுகள் எச்சரிக்கையாக கையாளப்பட்டு தேசிய கீதம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 

பாடாமல் இருக்க உரிமை பற்றிய வழக்கு :

கேரளாவில் ஜூலை 1985 இல், பிஜோ, பினு மோல் மற்றும் பிந்து இம்மானுவேல் ஆகிய மூன்று குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். அவர்கள் யெகோவாவின் சாட்சிகள். ஒவ்வொரு காலையிலும் கூட்டத்தின் போது, ​​தேசிய கீதம் இசைக்கப்படும் போது அவர்கள் மரியாதையுடன் எழுந்து நின்றனர். ஆனால் அவர்கள் அதைப் பாடவில்லை. ஏனெனில் அவர்களின் நம்பிக்கை அதை அனுமதிக்கவில்லை. அவர்கள் பிரச்சனையை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர்கள் யாரையும் தொந்தரவு செய்யவில்லை. பின்னர் ஒரு மாநில அமைச்சர் இதில் ஈடுபட்டார். அவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். கேரள உயர்நீதிமன்றம் வெளியேற்றம் சரி என்று கூறியிருந்தாலும், உச்சநீதிமன்றம் நிச்சயமாக இல்லை என்று கூறியது.

இந்த வழக்கில் தீர்ப்பளித்த நீதிபதி ஓ. சின்னப்ப ரெட்டி தனது தீர்ப்பில், வெளியேற்றம் அவர்களின் அடிப்படை உரிமைகளான பேச்சு சுதந்திரம் மற்றும் மத சுதந்திரத்தை மீறுவதாகக் கூறினார். மேலும்,“தேசிய கீதம் பாடப்படும்போது எழுந்து நிற்பதன் மூலம் அதற்கு சரியான மரியாதை காட்டப்படுகிறது. பாடுவதில் சேராமல் இருப்பதன் மூலம் அவமரியாதை காட்டப்படுகிறது என்று சொல்வது சரியல்ல” என்று அவர் கல்லில் செதுக்கப்பட வேண்டிய கருத்து ஒன்றை குறிப்பிட்டார்.  நீதிமன்றம் மேலும் கூறியது. “பாடலில் சேராமல் இருப்பதன் மூலம் அவமரியாதை காட்டப்படுகிறது என்று சொல்வது சரியல்ல.” ‘மரியாதையாக நிற்பது ஆனால் அமைதியாக இருப்பது எந்த சட்டத்தையும் மீறாது’. பேச்சு சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் அமைதியாக இருப்பதற்கான குழந்தைகளின் உரிமை அரசியலமைப்பு ரீதியாக பாதுகாக்கப்பட்டது.

இதேபோன்று, "வெஸ்ட் வர்ஜீனியா மாநில கல்வி வாரியம் மற்றும் பார்னெட்" (1943) இடையேயான வழக்கில் இருந்து அமெரிக்க நீதிபதி ராபர்ட் எச். ஜாக்சனை மேற்கோள் காட்டி நீதிபதி ரெட்டி பின்வருமாறு கூறினார்: "நமது அரசியலமைப்பு விண்மீன் தொகுப்பில் ஏதேனும் நிலையான நட்சத்திரம் இருந்தால், எந்த அதிகாரியும், உயர் அதிகாரியோ அல்லது அற்பமானவரோ அரசியல், தேசியவாதம், மதம் அல்லது பிற கருத்து விஷயங்களில் மரபுவழியாக இருக்க வேண்டும் என்பதை பரிந்துரைக்கவோ அல்லது குடிமக்களை வார்த்தையிலோ அல்லது செயலிலோ தங்கள் நம்பிக்கையை ஒப்புக்கொள்ள கட்டாயப்படுத்தவோ முடியாது."  என்று தெரிவித்தார். 

சர்ச்சைக்குரிய உள்துறை அமைச்சகத்தின் உத்தரவு :

இப்போது, ​ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகம் உத்தரவு என்ன செய்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். சிவில் நிகழ்வுகள், குடியரசுத் தலைவர் நிகழ்வுகள் மற்றும் கொடி விழாக்களில் முழுமையான ஆறு சரண பதிப்பை இசைக்க இது கட்டாயப்படுத்துகிறது. அப்போது அனைவரும் எழுந்து நிற்க வேண்டும். பள்ளிகள் தேசிய பாடலின் சமூகப் பாடலுடன் அன்றைய நாளைத் தொடங்க வேண்டும். ஆம். அரசியலமைப்பு சபை வேண்டுமென்றே விலக்கிய நான்கு சரணங்களும் இதில் அடங்கும். துர்க்கையை ஆயுதங்களாலும், லட்சுமியை ஆசீர்வதிப்பதாலும், சரஸ்வதியை அறிவாலும் அழைக்கும் சரணங்கள். தர்க்கம் எளிமையானது. தேசிய கீதத்தை (பிரிவு 51A இன் கீழ் அரசியலமைப்பு பாதுகாப்பு மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டத்தின் கீழ் சட்டப் பாதுகாப்பு உள்ளது) பாடும்படி மக்களை கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்று நீதிமன்றம் சொன்னால், தேசியப் பாடலை (அதில் அரசியலமைப்பு குறிப்பிடப்படவில்லை அல்லது சட்டப் பாதுகாப்பு இல்லை) பாடும்படி கட்டாயப்படுத்த முடியாது. பெரியவர்களுக்குத் தடைசெய்யப்பட்டவை நிச்சயமாக சிறுவர்களுக்கும்  தடைசெய்யப்பட வேண்டும்.

ஆனால் இந்த உத்தரவு மோசமான ஒன்றைச் செய்கிறது. மக்களை எழுந்து நிற்கச் சொல்வது மட்டுமல்ல. வெளிப்படையாக மத வசனங்களைப் பாடுவதில் அவர்களை செயலற்ற முறையில் கூட பங்கேற்க வைக்கிறது. "நீ துர்கா, பத்து ஆயுதங்களை ஏந்தியவள்" என்று மண்டபத்தில் எதிரொலிக்கும்போது, ​​அல்லது இந்து தெய்வங்கள் வணங்கப்படும் பள்ளிக் கூட்டத்தில் ஒரு கிறிஸ்தவக் குழந்தையின் நிலைப்பாட்டைக் கவனியுங்கள். அது ஒரு சம்பிரதாயம் அல்ல. அது மனசாட்சிக்கு ஒரு காயம்.

உண்மையான தேசபக்தி என்பது :

அரசியலமைப்பின் 25வது பிரிவு அதைத்தான் பாதுகாக்கிறது. இந்தியாவின் நிறுவனர்கள் அப்பாவியாக இல்லை. அவர்கள் அசாதாரணமான ஒன்றை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  அதிர்ச்சியூட்டும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு நாகரிகத்தை ஒன்றிணைக்கக்கூடிய ஒரு அரசியலமைப்பு ஒழுங்கு. நாம் மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றுவதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். உண்மையான தேசபக்தி என்பது அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக ஜெபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

முதல் இரண்டு சரணங்கள்,  "சுஜலம், சுபலம், மலையாளஜ சீதலம்" - நமது தாய்நாட்டின் ஆறுகள், பழங்கள், குளிர்ந்த காற்று, நிலவொளி இரவுகளைக் கொண்டாடுகின்றன. அவை நம்பிக்கையைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் சொந்தமானது. பிந்தைய சரணங்கள் அழகான பக்தி கவிதைகள். ஆனால் அவை ஒரு மத மரபின் குறிப்பிட்ட தெய்வங்களை நோக்கி உரையாற்றப்படுகின்றன. அவற்றை ஒன்றாகக் கலந்து அனைவரையும் இரண்டிலும் பங்கேற்க கட்டாயப்படுத்துவது குடியரசின் நிறுவன வாக்குறுதியை மீறுவதாகும்.

தீர்ப்பை மீறும் உள்துறை அமைச்சகம் :

வந்தே மாதரம் மரியாதைக்குத் தகுதியானதா என்று யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை. நிச்சயமாக அதுதான். அதன் முதல் இரண்டு சரணங்கள் காலனித்துவ ஆட்சிக்கு எதிரான எதிர்ப்பின் நெருப்பை ஏற்றின. மக்கள் தெருக்களிலும் சிறை அறைகளிலும், இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் சேர்ந்து, சுதந்திரத்திற்கான போர்க்குரலாக அதைப் பாடினர்.

உண்மையான கேள்வி எளிமையானது. அரசாங்கம் குடிமக்களை தேசபக்தி என்று கூறி மத அனுசரிப்பில் பங்கேற்க கட்டாயப்படுத்த முடியுமா? அரசியலமைப்பு மற்றும் உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகளை நேர்மையாகப் படிப்பது உங்களுக்கு பதிலைத் தருகிறது. இல்லை. பிஜோ இம்மானுவேல் ஒரு தூசி நிறைந்த பழைய முன்னுதாரணமல்ல. அது உயிருடன் இருக்கிறது. அது அத்தியாவசியமான ஒன்றைக் குறிக்கிறது.  ஒரு அரசியலமைப்பு ஜனநாயகத்தில், கருத்து வேறுபாடு கொள்ளும் உரிமை, அமைதியாகவும் மரியாதையுடனும் கூட, தேசத்துரோகம் அல்ல. அது சுதந்திரமே.

ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகத்தின் உத்தரவு 1937 தீர்வை மீறுகிறது. அரசியலமைப்பு சபை வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுத்ததை இது புறக்கணிக்கிறது. இது பிரிவு 51ஏ ஐ புறக்கணிக்கிறது. இது தேசிய மரியாதைக்கு அவமதிப்பு தடுப்புச் சட்டத்தை புறக்கணிக்கிறது. இது பிஜோ இம்மானுவேலில் உள்ள கொள்கைகளை மீறுகிறது. மேலும், எந்த சட்டமும் இயற்றப்படாமல், எந்த அரசியலமைப்பு திருத்தமும் இல்லாமல், எந்த நீதிமன்ற ஒப்புதலும் இல்லாமல், நிர்வாக உத்தரவு மூலம் இதையெல்லாம் செய்கிறது.

                                            ====================

இந்தியாவின் நிறுவனர்கள் அப்பாவியாக இல்லை. அவர்கள் அசாதாரணமான ஒன்றை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  அதிர்ச்சியூட்டும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு நாகரிகத்தை ஒன்றிணைக்கக்கூடிய ஒரு அரசியலமைப்பு ஒழுங்கு. நாம் மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றுவதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். உண்மையான தேசபக்தி என்பது அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக ஜெபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

                                            ====================

நமது அரசியலமைப்பு வானத்தில் ஏதேனும் நிலையான நட்சத்திரம் இருந்தால், அது இதுதான். குடியரசு அதன் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சமமாக சொந்தமானது. பாடுபவர்களுக்கும், மனசாட்சியின் காரணங்களுக்காக, மரியாதையுடன் மௌனமாக நிற்பவர்களுக்கும். தேசபக்தியின் பெயரில் அந்த நட்சத்திரத்தை அணைப்பது, அதன் நிறுவனர்கள் போராடி கட்டியெழுப்பிய இந்தியாவின் கருத்தையே காட்டிக் கொடுப்பதாகும். அரசியலமைப்பு நாம் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக வணங்க வேண்டும் என்று கோரவில்லை. நாம் அனைவரும் சமமான குடிமக்கள் என்று அது கோருகிறது. அவை ஒரே மாதிரியானவை அல்ல, எந்த அளவுக்கு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டாலும் அவர்களை அவ்வாறு செய்ய முடியாது.

- நன்றி: தி இந்து ஆங்கில நாளிதழ் 13.02.2026

- தமிழில் : சிறப்புச் செய்தியாளர் எஸ்.ஏ.அப்துல் அஜீஸ்

======================