ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட் - சிறுகதை....!

 

 " ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்  "

- எஸ்.ஏ.ஏ. -

(சிறுகதை)

எப்போதும் பரபரப்பாகவே காணப்படும் சென்னை பீச் ரயில்வே ஸ்டேஷன்.

சுமை தூக்கும் தொழிலாளிகள், காய்கறி விற்பனை செய்யும் ஏழை வியாபாரிகள், பூ விற்கும் நடுத்தர வயது பெண்கள், கல்லூரி இளைஞர்கள் என சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பு மக்களும், தங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்திற்காக நாள்தோறும் பீச் ரயில் ஸ்டேஷனை நோக்கி விறுவிறுப்பாக ஓடிக் கொண்டே இருப்பதால், அலைமோதும் ஜனக் கூட்டத்தால் அந்த ரயில் நிலையம் எப்போதும் பிஸியாகவே இருக்கும்.

இப்படி பிஸியான அந்த ரயில் நிலையத்தில், தாம்பரம், செங்கல்பட்டு மார்க்கத்தில் புறப்படும், வந்துசேரும் மின்சார ரயில்கள் குறித்த அறிவிப்புகள் மெல்லிய குரலில் வினாடிக்கு வினாடி, தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன. கடைசி நொடியில், ரயிலை எப்படியாவது பிடித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் பயணிகளில் பலர் ரயிலை நோக்கி பாய்ந்து ஒடிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

வேளச்சேரி வழியாக பரங்கிமலை மார்க்கத்தில் செல்லும் ரயில்களுக்கும் அறிவிப்புகள் தொடர்ந்து வண்ணம் இருப்பதை, பீச் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வரும் பயணிகளின் காதுகளில் நுழைந்து ரீங்காரம் செய்யாமல் இருப்பதில்லை.

"வேளச்சேரி வழியாக பரங்கிமலைக்கு செல்லும் அடுத்த மின்சார ரயில், பிளாட்பாரம் 7ல் புறப்பட தயாராக இருக்கிறது" என மனதை கொள்ளைக் கொள்ளும் அழகிய மெல்லிய குரலில் வெளியாகும் பெண் அறிவிப்பாளரின் அறிவிப்பை ஜாவீத் தினமும் கேட்டு ரசிக்கும் ஒரு ரம்மியமான குரல். 

மண்ணடியின் நெருக்கடியான சந்துகளில் உள்ள ஒரு விடுதியின் சிறிய அறையில் தங்கியுள்ள ஜாவீத், சேப்பாக்கத்தில் உள்ள தனது அலுவலகத்திற்கு, நாள்தோறும் பறக்கும் மின்சார ரயிலில் சென்று வருவதை தனது அன்றாட பணிகளில் ஒன்றாக கடைப்பிடித்து வருகிறார்.

மின்சார ரயிலின் ஜன்னலோரப் பயணம் என்பது ஒரு அலாதியான, அழகான அனுபவம். மின்சார ரயிலின் ஜன்னலோரம் அமர்ந்துகொண்டே, காட்சிகள் மாறுவதை பார்த்து ரசிக்கும்போது அதில் கிடைக்கும் சுகம் ஒரு அலாதியானது. இதை ஜாவீத்தும் நாள்தோறும் கண்டு ரசித்து மகிழ தவறுவதில்லை. மின்சார ரயிலில்  ஜன்னல் சீட் பிடிப்பது ஒரு தனி கலை. ஜாவீத்திற்கு அந்த கலை நன்கு தெரிந்து இருந்தது.

ரயில் நிலைய கவுண்டரில் ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட் ஒன்றை வாங்கிக் கொண்டு, பறக்கும் ரயிலில் ஜன்னலோரம் அமர்ந்துகொண்டு, ரயில் புறப்பட்டு பறக்கும்போது, பயணிகளின் விதவிதமான செய்கைகள், அவர்கள் அணிந்திருக்கும் ஆடைகள், பேசும் பாஷைகள், சிரிப்புகள், கீழே ஓடும் வாகனங்கள், கூவம் ஆறு என அனைத்தையும் காணும்போது, ஜாவீத்தின் மனம் கொஞ்சம் லேசாகும்.

இப்படி நாள்தோறும் மின்சார ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது, பயணிகளில் சிலர் டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்வதைக் கண்டு ஜாவீத் வியப்பு அடைவார். 'டிக்கெட் வாங்காமல் எப்படி பயணம் செய்கிறார்கள்?' என்று தனக்குள் கேள்வி கேட்டுக் கொள்வார்.  'ரயில்களில் டிக்கெட் இல்லாமல் பயணித்தால், டிக்கெட் பரிசோதகர் சோதனை செய்வாரே. அப்போது, டிக்கெட் தொகையுடன், அபராதம் 500 ரூபாய் செலுத்த வேண்டி வருமே' என்று தனக்குள் கூறிக் கொள்வார்.  இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் நாள்தோறும், பறக்கும் ரயிலில் நடந்துகொண்டே இருக்கின்றன. டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்யும் யாருமே பிடிப்பட்டதையோ, அபராதம் கட்டியதையோ ஜாவீத்தின் கண்களுக்கு தென்படவில்லை.

=========================

"இன்று நாமும் டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்வோம்' என்று மனம் ஆசையை தூண்டிவிட்டது. எனினும், 'வேண்டாம், அது தவறு, வீண் விளையாட்டில் ஈடுபட வேண்டாம். நல்ல மனிதருக்கு அது அழகல்ல. இயற்கை விதிகளுக்கு எதிரானது. ஏக இறைவனுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டி வரும்' என்று ஜாவீத்தின் உள் மனது எச்சரித்தது"

=========================

அப்படியும் டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் பிடிப்பட்டால் கூட, ஏதாவது ஒரு சாக்குபோக்குச் சொல்லி, அழுதுபுலம்பி சிலர் தப்பி விடுகின்றனர். ஒருசிலர் 'பாரத் மாதா கீ ஜே' என முழக்கங்களை எழுப்பிக் கொண்டே, ரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியே ஓடி விடுகின்றனர்.  இந்த காட்சிகளை எல்லாம் அடிக்கடி பார்ப்பதால், அவை ஜாவீத்தின் மனதில் அழமாக பதிந்து இருந்தன.

வாரத்தின் கடைசி சனிக்கிழமையன்று, வழக்கம் போல, பீச் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்து சேப்பாக்கம் புறப்படும்போது, ஜாவீத்திற்கு லேசாக ஒரு ஆசை பிறந்தது. 'ஏன் நாமும் டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்யக் கூடாது?' என்ற கேள்வி அவரது மனதில் வந்து ஓடியது. 'டிக்கெட் வாங்காவிட்டால் ஐந்து ரூபாய் மிச்சமாகுமே. டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்யும் யாருமே பிடிப்படுவதில்லையே. ஒருசிலர் மட்டுமே தானே அகப்படுகிறார்கள். அவர்கள் கூட எளிதாக தப்பித்து விடுகிறார்களே' இதுபோன்ற எண்ணங்கள் ஜாவீத்தின் மனதில் வந்துசென்றுக் கொண்டே இருந்தன. அந்த காட்சிகள் தொடர்ந்து வந்துவந்து சென்று மறைந்தன.  'எனவே, இன்று நாமும் டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்வோம்' என்று அவரது மனம் ஆசையை தூண்டிவிட்டது. எனினும், 'வேண்டாம், அது தவறு, வீண் விளையாட்டில் ஈடுபட வேண்டாம். நல்ல மனிதருக்கு அது அழகல்ல. இயற்கை விதிகளுக்கு எதிரானது. ஏக இறைவனுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டி வரும்' என்று ஜாவீத்தின் உள் மனது எச்சரித்தது.

உள் மனதின் எச்சரிக்கையை யார் தான் கேட்கிறார்கள். அலட்சியம் அல்லவா செய்கிறார்கள். ஜாவீத்தும் அந்த எச்சரிக்கை மணியை அலட்சியம் செய்தார். டிக்கெட் கவுண்டரை கடந்துசெல்லும்போது கூட, 'டிக்கெட் வாங்கி விடு' என்று மனம் எச்சரிக்கை செய்தது. ஆனால் அந்த எச்சரிக்கையை புறந்தள்ளிவிட்டு, டிக்கெட் கவுண்டரை திரும்பி பார்க்காமல் ஜாவீத் விறுவிறுவென கடந்து சென்றார். டிக்கெட் வாங்காமல், ரயில் பெட்டியில் ஏறி, வழக்கம் போல ஜன்னலோரம் அமர்ந்துகொண்டு, அன்றைய தினம் ஓசியில் பயணம் செய்ய தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டார். எனினும், அவரது உடல் பாஷையில் என்றுமே இல்லாத வகையில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் தெரிந்தது. மனதில் ஒருவித படபடப்பு தொற்றிக் கொண்டது. முன்எப்போதும் இல்லாத வகையில், முகத்தில் பயத்தின் ரேகைகள் ஓடிக் கொண்டே இருந்தன. அதனால் கழுத்தின் வலது பக்கத்தில் லேசாக வியர்த்தது.

ரயில் புறப்பட்டதும் கொஞ்சம் நிம்மதி அடைந்த ஜாவீத், டிக்கெட் பரிசோதகர் யாராவது வருகிறாரா என்று ஒவ்வொரு ஸ்டேஷனையும் ரயில் கடந்து செல்லும்போது பதற்றத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். நல்ல வேளை அப்படி யாரும் வரவில்லை.

இறுதியாக, அவர் இறங்க வேண்டிய சேப்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேஷனை வண்டி நெருங்கியபோது, ஜாவீத் இறங்க தயாரானார். ரயில் நின்றது. அவர் பயணம் செய்த பெட்டியின் எதிரில் என்றும் இல்லாத வகையில் இரண்டு டிக்கெட் பரிசோதர்கள் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள். ஜாவீத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு வரவேற்க தயாராக இருந்ததை போன்று, 'டிக்கெட் ப்ளீஸ்' என்று அவரிடம் கையை நீட்டி கேட்க, குளிர்ச்சியான அந்த சூழலில் கூட, பயம், பதற்றத்தால்  ஜாவீத்திற்கு வியர்த்து கொட்டியது.

'டிக்கெட் எடுங்க மிஸ்டர், டிக்கெட் எங்கே?, டிக்கெட் இல்லாமல் பயணமா'  என்று அந்த பெண் டிக்கெட் பரிசோதகர் ஜாவீத்தை பார்த்து கடுமையாக கேட்க, அவர் அவமானத்தால், வெட்கித் தலைகுனிந்து நெளிந்துகொண்டார். 'நல்லா படிச்ச நீங்களே இப்படி டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்யலாமா?'  சரி, சரி ஃபைன், அபராதம் 500 ரூபாய் கட்டுங்க. வேறு வழியே இல்லை' என்று அந்த பெண் டிக்கெட் பரிசோதகர் கடுமையான குரலுடன் கறாராக, எச்சரிக்கை செய்ய, ஜாவீத் வேதனை அடைந்தார். ஐந்து ரூபாய்க்கு ஆசைப்பட்டு, இப்படி அவமானம் படவேண்டிய சூழலில் சிக்கிக் கொண்டோமே என்று அவரது மனம் வலியால் துடித்தது. ரயிலில்  இருந்து இறங்கிய பயணிகளில் சிலர், அவரை ஏளனத்துடன் ஒருமாதிரியாக பார்த்துக் கொண்டே சென்றதால், கண்களில் லேசாக கண்ணீர் கூட வந்தது.

வேறு வழியில்லை. வசமாக மாட்டிக் கொண்டதால், சட்டைப் பையில் இருந்து 500 ரூபாய் தாள் ஒன்றை எடுத்து, அபராதம் செலுத்திவிட்டு, டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் 'சாரி மேடம்' என்று அவர் மன்னிப்பு கேட்டுகொண்டார். அபராதம் செலுத்திய ரசீதை பெற்றுக் கொண்டு, சேப்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேஷனை விட்டு தலை குனிந்தவாறே ஜாவீத் வெளியே வந்தார். சேப்பாக்கம் கிரிக்கெட் மைதானத்தை ஒட்டியுள்ள சாலையில் நடந்து சென்றபோது, அவரது முகத்தில் மட்டுமல்ல, நடையிலும் என்றும் இல்லாத அளவுக்கு ஒருவித சோகம் தொற்றிக் கொண்டு இருந்தது.

ஜாவீத்தின் நடையில் அன்று, வழக்கமான கம்பீரத்தை காண முடியவில்லை. அலுவலகம் சென்றபோது கூட, அவரால் பணியில் முழுமையாக கவனத்தை செலுத்த முடியவில்லை. 'படித்த நீங்களே இப்படி டிக்கெட் வாங்காமல் பயணம் செய்யலாமா?' என்று பெண் டிக்கெட் பரிசோதகர் கேட்ட கேள்வி, அவரது கண்முன் அடிக்கடி வந்து சென்றுக் கொண்டே இருந்தது. 'சே என்ன காரியம் செய்தோம்' என்று மனதில் சொல்லிகொண்டே, அவர் தன்னை தானே நொந்து கொண்டார்.

வெறும் ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்டிற்காக, ஓசி பயணத்திற்காக ஆசைப்பட்டு, மற்றவர்களும் ஓசியில் பயணம் செய்கிறார்களே என்று நினைத்து செய்த ஒரு செயலால், சம்பவம் நடந்த அன்று மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையில் பல நாள் மகிழ்ச்சியை, நிம்மதியை ஜாவீத் இழந்தார்.

===============================