துபாய்க்கு வந்த ஒரு இந்தியரின் கதை....!

 

50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு துபாய்க்கு வந்த ஒரு இந்தியரின் கதை

 

அபித் சி.கே. தனது 16-வது வயதில், வெறும் 10 திர்ஹம்களுடன், தனது மாமா ஏற்பாடு செய்த விசா மூலம் 1976-ம் ஆண்டு நவம்பர் 10-ம் தேதி ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வந்தார். சரியாக 50 ஆண்டுகள் கழித்து, அதே தேதியில் அவர் அங்கிருந்து விடைபெற்று தாயகம் திரும்பியுள்ளார்.

"நான் வரும்போது என் கையில் 10 திர்ஹம்கள் மட்டுமே இருந்தன. இப்போது நான் மிகுந்த ஆசி பெற்ற உணர்வுடன் இங்கிருந்து செல்கிறேன். இங்கே நான் ஒரு முழு வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொண்டேன். எனது இரு மகள்களுக்கும் திருமணமாகிவிட்டது. எனக்கு ஆறு பேரக்குழந்தைகள் உள்ளனர். இந்த நாடு எனக்கு அளப்பரிய தாராளத்தன்மையையும் அன்பையும் வழங்கியுள்ளது." என்று அவர் பெருமையுடன் கூறியுள்ளார்.

கடிதத்தில் இருந்து தொடங்கிய வாழ்க்கை : 

அபித்தின் இந்த வாழ்க்கை, அவரது மாமா அனுப்பிய ஒரு கடிதத்திலிருந்தே தொடங்கியது. அதில் அவர் அபித்தை ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்து, விசாவையும் இணைத்து அனுப்பியிருந்தார். அபித் தனது குடும்பத்தினரிடம் விடைபெற்று, ரயிலில் பம்பாய் (தற்போது மும்பை) சென்று, அங்கிருந்து விமானம் மூலம் துபாய்க்குப் புறப்பட்டார். அவர் தனது கால்சட்டைப் பையில் 2 ஆயிரம் ரூபாயை வைத்திருந்தார். அதில் ஒரு பகுதியை பம்பாய் விமான நிலையத்தில் 10 திர்ஹம்களாக மாற்றிக்கொண்டார். விமானத்தில் ஏறுவதற்கு முன்பு, தான் வருவதை மாமாவிற்குத் தெரிவிக்க ஒரு தந்தி அனுப்பினார். ஆனால், அந்தச் செய்தி சரியான நேரத்தில் அவரைச் சென்றடையவில்லை.

"நான் விமான நிலையத்திற்கு வந்தபோது, ​​என் மாமா அங்கு இல்லை," என்று அவர் நினைவு கூர்ந்தார். அவர் ஒரு டாக்ஸியில் ஷார்ஜாவில் உள்ள 'ரோல்லா' பகுதிக்குச் சென்றார். அங்கு டாக்ஸி நின்ற இடத்திற்கு அருகிலேயே அவரது மாமா இருந்தார். அவர் அப்போதுதான் அந்தத் தந்தியைப் பெற்றுக்கொண்டு, அபித்தை அழைத்துச் செல்ல அவசரமாக வந்து கொண்டிருந்தார்.

விற்பனையாளராகப் பணி :

மறுநாளே, ஷார்ஜாவில் இருந்த ஒரு ஜவுளிக்கடையின் கிளையில் விற்பனையாளராக அபித் தனது பணியைத் தொடங்கினார். ஏற்கனவே மங்களூரில் 15 வயதிலேயே பணிபுரிந்த அனுபவமும், அங்கு தட்டச்சு கற்றிருந்ததும் அவருக்கு உதவியாக இருந்தது. வாடிக்கையாளர்களுடன் உரையாடுவதற்காக அவர் பாரசீகம், அரபு, இந்தி மற்றும் பிற மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டார். "நான் கடைகளின் பெயர்ப் பலகைகளைப் பார்த்து மொழிகளைக் கற்றுக்கொள்வேன்" என்று அவர் கூறினார்.

ரோல்லாவில் அவர் வந்த அந்த முதல் நாளில், அங்கு சில கட்டடங்கள் இன்னும் கட்டுமான நிலையிலேயே இருந்தன. "கட்டடங்கள் உருவாவதைக் காணும் அளவுக்கு நான் இங்கே நீண்ட காலம் தங்கியிருப்பேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று அவர் நினைவு கூறுகிறார். "கொஞ்சம் பணம் சம்பாதித்துவிட்டு, இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளில் ஊருக்குத் திரும்பிவிடலாம் என்றுதான் நினைத்தேன்." என்றும் அவர் தனது பழைய நாட்களை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடைகிறார்.

======================

"அபித் சி.கே. 1976-ம் ஆண்டு நவம்பர் 10-ம் தேதி, தனது 16-வது வயதில், கையில் 10 திர்ஹம்களுடனும், தனது மாமா அனுப்பி வைத்த விசாவுடனும் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வந்தார். 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு துபாய்க்கு வந்த அதே தேதியில், அங்கிருந்து விடைபெற்றுள்ளார்"

======================

அவர் தனது மாமாவின் இல்லத்தில் தங்கியிருந்தார். அவருக்குக் கிடைத்த முதல் சம்பளம் 700 திர்ஹம்கள். அதில் 250 திர்ஹம்களை அவர் இந்தியாவுக்கு அனுப்பினார். அக்காலத்தில் அது 500 இந்திய ரூபாய்க்குச் சமம். ஒரு குடும்பம் பிழைப்பு நடத்த அந்தத் தொகை போதுமானதாக இருந்தது. மீதமுள்ள பணத்தைச் சேமித்து வைத்தார். அவரது மாமா இந்தியாவுக்குச் சென்றபோது, ​​தனது சேமிப்பு முழுவதையும் அவரிடம் கொடுத்து, தனது தந்தையிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறினார். அவரது தந்தை ஒரு கப்பல் கேப்டனாகப் பணியாற்றியவர்.  உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்தவர். "அவர் எங்கள் வீட்டைப் புதுப்பித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பணம் கிடைத்ததும் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்," என்று அபித் தெரிவித்தார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது மாமா இந்தியாவில் இருந்தபோதே, அபித்தின் தந்தை காலமானார். "துபாய்க்கு வந்த பிறகு என்னால் அவரை மீண்டும் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், நான் சம்பாதித்த பணத்தின் மூலம் அவருக்குச் சிறிது மகிழ்ச்சியைத் தர முடிந்ததில் எனக்கு ஆறுதல் உண்டு," என்று அவர் கூறினார். "அக்காலத்தில் தகவல் தொடர்பு மிகவும் மெதுவாக இருந்தது. அவர் இறந்த செய்தி, இரண்டு நாட்கள் கழித்து தந்தி வந்த பிறகுதான் எனக்குத் தெரிந்தது." என்று வேதனை தெரிவிக்கிறார்.

அபித் தனது வார இறுதிகளைக் கழித்த விதம் :

அக்காலத்தில் வெள்ளிக்கிழமைதான் வார விடுமுறை நாளாக இருந்தது. அபித் காலை வேளையில் வேலை செய்வார். மாலை நேரங்களில் அவருக்கு ஓய்வு கிடைக்கும். அப்போது அவர் மற்றவர்களுடன் இணைந்து வாடகை டாக்ஸியில் (ஒருவருக்கு 2 திர்ஹம்கள் கட்டணம்) துபாய்க்குச் சென்று உறவினர்களைச் சந்திப்பார். அப்போது துபாய் நகரம் என்பது தேரா, குசைஸ் மற்றும் புர் துபாய்  ஆகிய பகுதிகளுக்குள் மட்டுமே அடங்கியிருந்தது; அதற்கு அப்பால் அபுதாபி வரை பாலைவனமாகவே இருந்தது.

பிற்காலத்தில், நாசர் சதுக்கம் உள்ளிட்ட இடங்களில் திரையரங்குகள் திறக்கப்பட்டன. அங்கு அவர் அவ்வப்போது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து திரைப்படங்களைப் பார்ப்பார். "நான் அடிக்கடி 'காதர் ஹோட்டல்' சென்று வருவேன், அங்கு மற்ற மலையாளிகளைச் சந்திப்பேன்," என்று அவர் கூறினார். "வியாழக்கிழமை இரவு நேரங்களில் 'நைஃப் சாலை' மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கும். அங்கு விற்பனைச் சலுகைகள் இருக்கும், ஏராளமான இந்தியர்கள் அங்கு வருவார்கள். ஒரு திருவிழா போன்ற சூழல் நிலவும்." துபாய்க்கு வந்த சுமார் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முர்ஷித் பஜாரில் இருந்த துணிக்கடையின் கிளைக்கு அவர் மாற்றப்பட்டார்.

ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் ஒரு வாழ்க்கையை உருவாக்குதல் :

அபித் தனது 22-வது வயதில் சாஹிரா என்பவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். தனது 25-வது வயதில், அவர் தனது தாயாருடன் பேருந்து மூலம் ஹஜ் பயணம் மேற்கொண்டார். அந்தப் பயணத்தின்போதுதான் அவருக்கு முதல் மகள் பிறந்தாள். "அந்தச் செய்தி எனக்குக் கிடைத்தபோது நான் புரைதாவில் இருந்தேன். அதனால், அவளுக்கு 'புரைதா' என்று பெயரிட்டேன்," என்று அவர் கூறினார். 1986-ல், அவரது மனைவி ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வந்தார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரது இளைய மகள் ஃபஹிமா பிறந்தாள். ஆரம்பத்தில் அவரது மனைவி அவ்வப்போது வந்து சென்றுகொண்டிருந்தார், காலப்போக்கில் அவர் இங்கேயே நிரந்தரமாகக் குடியேறினார்.

அபித் எப்போதும் புதிய தொழில்நுட்பங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர். இணையம் அறிமுகமானபோது, ​​அவர் 'keralauae.com' என்ற இணையதளத்தை உருவாக்கினார். "அக்காலத்தில் கூகுள்  கிடையாது. என்னைப் போன்றவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் எளிதாகக் கிடைக்கச் செய்யவே நான் இதை உருவாக்கினேன்," என்று அவர் தெரிவித்தார்.  இந்த இணையதளம், உள்ளூர் மலையாளச் செய்தித்தாள்கள், ரயில் மற்றும் விமான முன்பதிவு பக்கங்கள், திருமணத் தகவல் தளங்கள் மற்றும் மக்கள் அன்றாடம் தேடும் பிற இணையதளங்களுக்கான இணைப்புகளைக் கொண்டிருந்தது.

காலப்போக்கில் வணிகம் மாறிய விதம் :

வணிகம் நடைபெறும் முறையில் ஏற்பட்டுள்ள முழுமையான மாற்றத்தை அபித் நேரில் பார்த்திருக்கிறார். "முன்பெல்லாம் மக்கள் கடைக்கு நேரில் வந்து பொருட்களைப் பார்த்து வாங்குவார்கள். இப்போது, ​​வாட்ஸ்அப் மூலமாகவும் இணையம் வழியாகவும் அனைத்து வணிகப் பரிவர்த்தனைகளும் நடக்கின்றன. ஏன், நாமே பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் கூட இல்லை. செயற்கை நுண்ணறிவு தொழில்நுட்பமே நமக்கு முன்பாகவே பதிலளித்து, மனிதத் தலையீடு ஏதுமின்றி ஒப்பந்தங்களை முடித்துவிடுகிறது. தொழில்நுட்பம் இவ்வளவு தூரம் வளர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. வாடிக்கையாளர்கள் இப்போது நேரில் வருவதில்லை." என்று அவர் வியப்புடன் தெரிவிக்கிறார்.

ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கு வருவதும் முன்பை விட மிகவும் எளிதாகிவிட்டது. "முன்பெல்லாம் இங்கு வருவது கடினமாக இருந்தது. வேலை இல்லையென்றால், நீங்கள் ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறியுள்ளது. மக்கள் வருவதற்குப் பல நெகிழ்வான விசா வசதிகள் உள்ளன. ஐக்கிய அரபு அமீரகம் இன்று அனைவரின் கனவு இடமாக மாறியிருக்கிறது." கடந்த ஆண்டு, தான் முதன்முதலில் வந்த அதே தேதியிலேயே மீண்டும் ஊருக்குத் திரும்ப அபித் முடிவு செய்தார். எதை மிகவும் இழப்பார் என்று கேட்டபோது, ​​அவர் சற்றும் யோசிக்காமல், "அமைதியும் பாதுகாப்பும் தான்," என்று பதிலளித்தார். ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தான் வந்த அதே தேதியில், அதாவது 2026-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 10-ஆம் தேதியன்று, அவர் மீண்டும் தான் வந்த வழியே ஊருக்குத் திரும்பி இருக்கிறார்.

- எஸ்.ஏ.அப்துல் அஜீஸ்