" பாலஸ்தீன காசாவில் தங்குமிட நெருக்கடி துயரம் "
கண்ணீரை வரவழைக்கும் சோகக் கதைகள்
- எஸ்.ஏ.அப்துல் அஜீஸ் -
ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் கூற்றுப்படி, பாலஸ்தீனத்தின் மீது இஸ்ரேல் நடத்திய போரினால், 92 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான வீடுகள் சேதமடைந்தோ அல்லது அழிக்கப்பட்டோ விட்டன. இத்தகைய சோகமான நிலையில், காசா முனை ஒரு தீவிரமடைந்து வரும் வீட்டுவசதி நெருக்கடியை எதிர்கொண்டுள்ளது. இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற குண்டுவீச்சுக்குப் பிறகு, காசா மக்கள் இப்போது தீவிரமடைந்து வரும் தங்குமிட நெருக்கடியை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர்.
பௌதீக ரீதியான அழிவின் அளவு பல பில்லியன் டாலர்கள் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அதன் உண்மையான பாதிப்பு மனிதத் தன்மையிலான அளவீடுகளிலேயே உள்ளது. தண்ணீர் அல்லது மின்சாரம் இல்லாத வீடுகள், கிழிந்த கூடாரங்களில் உறங்கும் குழந்தைகள், மற்றும் அருகிலுள்ள இடிபாடுகளுக்கு அடியில் பெருகும் குடும்பங்கள் தங்களால் முடிந்த இடங்களில் எல்லாம் தங்குமிடங்களை அமைத்து வருகின்றன. தங்கள் வீடுகளின் இடிபாடுகள் மீது கூடாரங்களை அமைப்பது, இடிந்து விழும் நிலையில் உள்ள மஸ்ஜித்துகளை பிளாஸ்டிக் தாள்களைக் கொண்டு மூடுவது அல்லது கிடைக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு தற்காலிகக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவது என அவர்கள் செயல்படுகின்றனர்.
பாலஸ்தீன தங்குமிடக் குழுவின் தகவலின்படி, குறைந்தது 8 லட்சத்து 50 ஆயிரம் பேருக்கு அவசர தங்குமிட உதவி தேவைப்படுகிறது. இவர்களிடம் பிளாஸ்டிக் தாள்கள், கயிறு மற்றும் ஒட்டுப்பலகை போன்ற அடிப்படைப் பொருட்கள் கூட இல்லை. தங்குமிடங்களை மாற்றியமைக்க, பழுதுபார்க்க மற்றும் வலுப்படுத்தத் தேவையான முக்கியப் பொருட்களின் வருகை மீது இஸ்ரேல் தொடர்ந்து விதித்துள்ள கட்டுப்பாடுகள், மனிதாபிமான அமைப்புகள் தேவையான அளவில் உதவிகளை வழங்குவதைத் தடுக்கின்றன. அக்டோபர் 2025-ல் போர்நிறுத்தம் ஏற்படுவதற்கு முன்பு இருந்த ஆறு மாத கால முற்றுகைக்குப் பின்னரே தங்குமிடத் தேவைகள் மிகக் கடுமையாக இருந்தன.
கண்ணீரை வரவழைக்கும் சோகம் :
காசாவில் வேலை மற்றும் வீடு ஆகிய இரண்டையும் இழந்தது போரின் துயரத்தை மேலும் அதிகரித்துள்ளது என்று மூன்று குழந்தைகளின் தந்தையான முய்யத் சயீத் வேதனையுடன் கூறும் காட்சியைக் கண்டு, மனசாட்சி உள்ளவர்கள் யாரும் கண்ணீர் சிந்தாமல் இருக்க முடியாது. முய்யத் சயீத் தற்போது, காசா நகரில் அழிக்கப்பட்ட மஸ்ஜித்துகளில் ஒன்றில் வசித்து வருகிறார். வேலையில்லாத நிலையில், அவர் தனது குடும்பத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தொடர்ந்து போராடி வருகிறார்.
இதேபோன்று, சலாஹ் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் போரின் பெரும்பகுதியை குண்டுவீச்சு மற்றும் சண்டையிலிருந்து தப்பி ஓடுவதிலேயே கழித்தனர். பின்னர் அவர்கள் அல்-மகாசியில் உள்ள தங்கள் அழிக்கப்பட்ட வீட்டிற்குத் திரும்பினர். "நான் பல போர்களைக் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இது போன்ற ஒன்றை நான் கண்டதில்லை. அது எல்லாவற்றையும் விழுங்கிவிட்டது. இந்தப் போரில் மிகவும் வேதனையான விஷயம், ஒரு சொந்த வீடு இருப்பதற்கான உரிமையை இழந்ததுதான்." என்று சலாஹ் கூறும்போது நமக்கு கண்ணீர் வருகிறது.
சலாஹ்வும் அவரது குடும்பத்தினரும் போரின் பெரும்பகுதியை, மகாசியில் உள்ள தங்களது அழிக்கப்பட்ட வீட்டிற்குத் திரும்புவதற்கு முன்பு, குண்டுவீச்சு மற்றும் தாக்குதல்களில் இருந்து மீண்டும் மீண்டும் தப்பி ஓடுவதில் கழித்தனர். இரண்டு மாதங்களுக்கு மேலாக, அவர் இடிபாடுகளை அகற்றி, தன்னால் முடிந்தவற்றைச் சரிசெய்தார். வீட்டின் ஒரு பகுதியை மீண்டும் கட்டுவதற்காகக் கையால் களிமண் செங்கற்களை உருவாக்கினார்.
இதேபோன்று, "காசா நகரில், தங்குவதற்கு ஒரு கூரை, உண்ணப் போதுமான உணவு, மற்றும் உங்கள் பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவது போன்ற அடிப்படை விஷயங்களைக் கூட அடைவது கடினமான கனவுகளாகிவிட்டன," என்கிறார் யூசெஃப் மஹ்மூத் அஜீஸ். வடக்கு காசாவில் உள்ள ஜபாலியாவிலிருந்து இடம்பெயர்ந்த யூசெஃபும் அவரது குடும்பத்தினரும், பரவலான அழிவுக்கு மத்தியில் தங்களால் இயன்றதை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முயற்சிக்கும் பல குடும்பங்களுடன், தற்போது காசா நகரின் ரிமால் பகுதியில் உள்ள சேதமடைந்த ஒரு பள்ளியில் வசித்து வருகின்றனர்.
குண்டுவீச்சில் இரு கைகளையும் இழந்த தாய் :
"உலகில் உள்ள எல்லா தாய்மார்களையும் போல, என் மகளை அணைத்து, அவளுக்கு உணவூட்டி, ஆடை அணிவிக்க என்னால் முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும்," என்கிறார் நிபால் அல்-ஹிஸ்ஸி. ஒரு குழந்தைக்கு இளம் தாயான நிபால், குண்டுவீச்சில் தனது இரு கைகளையும் இழந்தார். அவர் இப்போது கிழக்கு காசாவில் உள்ள இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம் ஒன்றில் ஒரு கூடாரத்தில் வசிக்கிறார். அங்கு தனக்குத்தானே உணவருந்துவது, உடை அணிவது மற்றும் தன் குழந்தையைப் பராமரிப்பது போன்ற மிக எளிய விஷயங்கள் கூட அன்றாடப் போராட்டமாக மாறியுள்ளன.
இதேபோன்று, "எனக்குச் செல்ல வேறு இடமில்லை," என்று அலி ஹார்ப் கூறுகிறார். அலியும் அவரது மனைவியும் காசா நகரின் யார்மௌக் பகுதியில் உள்ள, சேதமடைந்த தங்கள் வீட்டின் அடித்தளத்தில் வசிக்கின்றனர். பலவீனமடைந்த அந்த வீடு எந்த நேரத்திலும் இடிந்து விழக்கூடும் என்ற தொடர் அச்சம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அங்கேயே தங்கியுள்ளனர்.
"வாழ்க்கை என்பது பிழைத்திருப்பதற்கான ஒரு அன்றாடப் போராட்டமாகிவிட்டது," என்கிறார் முகமது ஜமீல் டியாப். முகமது. அவரது மனைவி மற்றும் மூன்று குழந்தைகள் காசா நகரின் கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள ஷுஜாயியா பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். போரின்போது 20-க்கும் மேற்பட்ட முறை இடம்பெயர நேரிட்ட இவர்கள், தற்போது ரிமால் பகுதியில் உள்ள சேதமடைந்த மஸ்ஜித் ஒன்றின் அடித்தளத்தில் தஞ்சம் புகுந்துள்ளனர். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற நிலையற்ற தன்மையுடனேயே அவர்கள் வாழ்கின்றனர்.
போரில் வீட்டை இழந்த துயரம் :
"இந்தப் போரில் நாங்கள் அனுபவித்த துயரத்தின் தொடக்கமும் முடிவுமாக அமைவது எங்கள் வீட்டை இழந்ததுதான். ஒரு மனிதரால் தனது வீட்டில் மட்டுமே உண்மையான ஆறுதலையும் அமைதியையும் உணர முடியும்," என்கிறார் அகமது குவைடர். கான் யூனிஸின் கிழக்கே உள்ள பானி சுஹைலாவைச் சேர்ந்த விவசாயியான அகமது, தனது குடும்பத்துடன் நகரின் மேற்குப் பகுதிக்கு இடம்பெயர நேரிட்டது; அப்போது அவர் தனது வீட்டையும் வாழ்வாதாரத்தையும் இழந்தார். இன்று, பெரும் இழப்புக்குப் பிறகு ஒருவித நிலைத்தன்மையையும் கண்ணியத்தையும் அளிக்கும் அவசரக்கால முகாம் ஒன்றில் அந்தக் குடும்பம் வசித்து வருகிறது.
"எங்களுக்கு நடக்கும் அனைத்தையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை," என்கிறார் ராமி அஸ்மெய்லா. "என் மகன்களை இழந்தது, தொடர்ச்சியான இடப்பெயர்வு, என் காயங்கள்... இவை அனைத்தும் எந்தவொரு மனிதனாலும் தாங்க முடியாதவை." வடக்கு காசாவில் உள்ள ஜபாலியா அகதிகள் முகாமைச் சேர்ந்த ஏழு பிள்ளைகளின் தந்தையான ராமி, ஏவுகணைத் தாக்குதல் அவரது வீட்டைத் தாக்கியபோது, 24 மற்றும் 22 வயதுடைய தனது இரண்டு இளம் மகன்களை இழந்தார். இன்று, அவரது குடும்பம் காசா நகருக்கு அருகிலுள்ள சேதமடைந்த கட்டிடத்தின் கூரையில் கட்டப்பட்ட ஒரு தற்காலிக கூடாரத்தில் தஞ்சம் அடைந்துள்ளது.
"சில நேரங்களில், பயமோ இடப்பெயர்வோ இன்றி, மற்றவர்களைப் போல ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையுடன், என் வீடு முன்பிருந்தபடியே திரும்புவதை நான் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன்," என்கிறார் ராணி அல்-ஃபாயூமி. 25 வயதான ராணியும், அவரது நான்கு பேர் கொண்ட குடும்பமும், கிழக்கு காசா நகரில் உள்ள ஷுஜாய்யா பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். போரினால் இடம்பெயர்ந்த அவர்கள், இப்போது ரிமால் பகுதியில் உள்ள ஒரு மஸ்ஜித்யின் கூரையில் ஒரு கூடாரத்தில் வசித்து வருகின்றனர்.
வீடுதான் முதல் தாய்நாடு :
"வீடுதான் முதல் தாய்நாடு," என்கிறார் ஜகாரியா அகெல், "உலக அமைதி அனைத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் இடம் அது. வீடில்லாத ஒருவன் அடையாளமற்றவன். ஒவ்வொரு முறையும் நான் இடம்பெயர்ந்தபோது, நான் இருந்த இடத்தோடு, அதாவது நான் ஒரு வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்ப முயன்ற இடத்தோடு, நான் ஒரு அங்கமாக இருப்பதை உணர்ந்தேன்." ஜகாரியாவும் அவரது குடும்பத்தினரும் வடக்கு காஸாவில் உள்ள ஜபாலியா அகதிகள் முகாமைச் சேர்ந்தவர்கள். பலமுறை இடம்பெயர்ந்த பிறகு, அவர்கள் இறுதியாக காசா நகரின் ஜெய்டூன் பகுதியில் குடியேறினர்; அங்கு அவர்களுக்குக் கிடைத்த தங்குமிடம், மாதக்கணக்கில் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு அலைந்து திரிந்த நிலையை மாற்றி, ஒருவித ஸ்திரத்தன்மையை அளித்தது.
"எங்கள் வாழ்க்கை இப்படித் தலைகீழாக மாறும் என்று தெரிந்திருந்தால், நாங்கள் கழித்த ஒவ்வொரு தருணத்தையும் நான் இன்னும் ஆழமாகப் பற்றிக்கொண்டிருப்பேன்," என்கிறார் சுஹைல் அல்-யாஜி. காசா நகரின் யார்முக் பகுதியைச் சேர்ந்த சுஹைல். போரின்போது தனது கணவர் காயமடைந்த பிறகு, இப்போது தனியாகவே தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வருகிறார். அவர் தனது வீட்டின் இடிபாடுகளுக்கு அருகில், தார்பாய்களால் பலப்படுத்தப்பட்ட சேதமடைந்த கூடாரத்தில் வசித்து வருகிறார்.
"எனக்குச் செல்ல வேறு இடமே இல்லை," என்கிறார் அலி ஹார்ப். அலியும் அவரது மனைவியும் காசா நகரின் யார்முக் பகுதியில் உள்ள தங்கள் சேதமடைந்த வீட்டின் அடித்தளத்தில் வசிக்கின்றனர். பலவீனமடைந்த அந்தக்கட்டிடம் எந்த நேரத்திலும் இடிந்து விழக்கூடும் என்ற அச்சம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அங்கேயே தங்கியுள்ளனர்.
கண்ணியமான வாழ்க்கைக்காக முயற்சி :
"என் குழந்தைகளுக்கு ஒரு கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துத் தர என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறேன். இடப்பெயர்வு மற்றும் மோசமான பொருளாதாரச் சூழலையும் மீறி நான் போராடுகிறேன்," என்கிறார் அஸ்மா ஷ்டேவி. அஸ்மாவும் அவரது இரண்டு மகள்களும் காசா நகரின் தென்கிழக்குப் பகுதியிலிருந்து காசா துறைமுகப் பகுதிக்கு இடம்பெயர்ந்து, அங்கு முகாம் அமைப்பதற்கான கூடாரங்களில் தங்கியுள்ளனர். முன்பு நாடக நடிகையாகப் பணியாற்றிய அவர், இப்போது தனது இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் தாயாகவும் தந்தையாகவும் செயல்பட வேண்டிய சவாலான பாத்திரத்தை ஏற்றுள்ளார்.
"தாங்க முடியாத வலி இருந்தாலும், எங்கள் குழந்தைகளுக்காக நாங்கள் மன உறுதியுடன் இருக்க முயற்சிக்கிறோம். தொடர்ந்து போராடுவதைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு வழியில்லை," என்கிறார் டினா சலீம். டினா மற்றும் டோனியா சலீம் ஆகியோர் எகிப்தைச் சேர்ந்த சகோதரிகள்; திருமணத்திற்குப் பிறகு காசாவில் குடியேறியவர்கள். போர் தொடங்கியபோது, குண்டுவீச்சில் தங்கள் வீடு அழிக்கப்பட்டதில் இருவரும் தங்கள் கணவர்களை இழந்தனர். 20 முறைக்கும் மேலாக இடம்பெயர்ந்த பிறகு, இப்போது அவர்கள் தெற்கு காசாவில் கடற்கரைக்கு அருகில் ஒரு சிறிய தங்குமிடத்தைக் கண்டறிந்துள்ளனர்.
"எனது குடும்பம் பெரியது. தொடர்ந்து இடம்பெயர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டிய இச்சூழலில், உணவு மற்றும் அடிப்படைத் தேவைகளை உறுதி செய்வதே நான் சுமக்கும் மிகப்பெரிய சுமையாகும்," என்கிறார் சயீத் டியாப். பத்து குழந்தைகளின் தந்தையான சயீத், போரின் ஆரம்பத்திலேயே தனது வேலையையும் வீட்டையும் இழந்தார். கிழக்கு காசா நகரின் ஷுஜாயியா பகுதியிலிருந்து இடம்பெயர்ந்த அவரது குடும்பத்தினர், தற்போது நகரின் மேற்குப் பகுதியில் உள்ள ரிமால் பகுதியில், இடிந்து விழும் நிலையில் உள்ள ஒரு கட்டிடத்திற்குள் அமைக்கப்பட்ட இரண்டு தற்காலிகக் கூடாரங்களில் தங்கியுள்ளனர்.
சாத்தான் இஸ்ரேல் நடத்திய தாக்குதலால் காசா மக்கள் அடைந்துள்ள துயரங்களை அறியும்போது, உண்மையில் கண்களில் கண்ணீர் சிந்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஏக இறைவன் இந்த துயரங்களுக்கு விரைவில் தீர்வு காண வேண்டும் என்பதே நமது பிரார்த்தனை.
(குறிப்பு : உலகப் புகழ்பெற்ற அல் ஜசீரா செய்தி நிறுவனத்தின் தகவல்களின் அடிப்படையில் இந்த கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது)
===================
